Procastinator

อะไรคือสิ่งที่เราต้องการ?

การที่เราไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน อาจทำให้เราเสียเวลากับการทำงานหรือมีความสัมพันธ์ที่ไม่ต้องการ หรือมีชีวิตในแบบที่ไม่ต้องการ

Zig Ziglar ได้กล่าวไว้ว่า คนส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มที่มีบุคลิกแบบทั่วไปและไม่แน่ใจในความฝันของตนเอง คนกลุ่มนี้คือคนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีทิศทางชัดเจน ไม่มีเป้าหมายที่มีคุณค่า ใช้ชีวิตแบบผู้ชมมากกว่าจะลงไปลุยเองในสนาม Ziglarยังบอกด้วยว่า "ถ้าลองไปถามนักปีนเขาที่ปีนถึงยอดเขาที่สูงที่สุดว่าทำได้อย่างไร รับรองได้เลยว่าเขาจะไม่ตอบว่า 'ไม่รู้เหมือนกัน อยุ่ๆผมก็ขึ้นมาถึงตรงนี้ได้เอง' "

   

คุณจะดึงดูดเอาสิ่งต่างๆ เข้ามาในชีวิตตามความคิดหลักของคุณเอง เมื่อคุณมีความชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองต้องการจะมีพลังที่จะเรียกสิ่งต่างๆ เข้ามาสู่ชีวิต ก็จะเห็นโอกาสที่ตามหา และคุณจะพบบางสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในที่สุดแล้วคุณอาจจะได้ตระหนักว่าอันที่จริงแล้วโอกาสมากมายเหล่านี้ก็เรียงรายอยู่หน้าคุณตลอดเวลานี่เอง

   

คนเรามีกลไลในการป้องกันตนเองที่เอาไว้กรองสิ่งที่เราไม่ได้กำลังสนใจอยู่ออกไป ถ้าไม่มีกลไกนี้ เราก็คงจะเสียสติ ลองหลับตาสักพักและตั้งสมาธิดูแล้วจะรู้ว่า มีเสียงรอบตัวที่คุณไม่ได้ยินก่อนหน้านี้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเสียงรถ เครื่องปรับอากาศ เสียงลมหายใจ เสียงคนเดินไปมา สิ่งเหล่านี้ร่างกายเราได้กรองออกไปเพราะเราไม่ได้กำลังสนใจมัน

 

ที่พูดมาเหมือนกับ ถึงแม้ว่าโอกาสจะมาเรียงรายหน้าคุณ ถ้าคุณไม่ใส่ใจไม่focus กับมัน คุณก็จะมองข้ามมันไปโดยไม่แยแสรู้ตัวด้วยซั้า แต่เมื่อคุณมีความชัดเจนกับสิ่งที่ต้องการ และกำหยดทิศทางให้ความคิดของคุณ คุณจะมองเห็นสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่อาจนำไปสู่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ตามเป้าหมายของคุณได้ สิ่งเหล่านี้เรียกว่ากฏแห่งการดึงดูด

สิ่งที่แปลกแต่จริงคือ คุณไม่จำเป็นต้องรู้ วิธีการที่จะไปถึงเป้าหมายแต่แรก หากคุณชัดเจนถึงสิ่งที่ต้องการและเหตุใดคุณจึงต้องการสิ่งนั้นๆ วิธีการที่จะนำไปสู่เป้าหมายจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นเองเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม สาเหตุต้องมาก่อนและคำตอบจะตามมาภายหลัง เมื่อไหร่ที่คุณชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่คุณต้องการ กฏแห่งการดึงดูดก็จะเริ่มทำหน้าที่ของมันเอง

Brian Tracy ได้บอกไว้ว่า "ให้ลงมือทำทันทีที่ความรู้สึกบอกว่าใช่" !

นั้นแปลว่าการวางแผนไม่สำคัญหรือ? ไม่ใช่ การวางแผนก่อนให้ละเอียดรอบคอบก็เป็นเรื่องที่ดี แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือการต้องรู้ว่าคุณต้องการอะไร และทำไมถึงต้องการสิ่งนั้นๆ และทุ่มเทเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คนจำนวนมากเปลืองเวลาและพลังงานไปกับการหา "วิธีการ" ในการทำอะไรบางอย่างจนมากเกินจำเป็น และสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเพื่อเป้าหมายที่ต้องการเลย ขอเพียงคุณชัดเจนว่า ต้องการอะไรและมีเหตุผลที่สนับสนุนความต้องการนั้น "วิธีการ" จะเป็นสิ่งที่ตามมาเอง Branch Rickeyเคยกล่าวไว้ว่า "คำว่าโชคดีนั้น เป็นเพียงเศษเสี้ยวของการออกแบบที่ดีเ่ท่าันั้น" หากแต่มันเป็นผลของการมองเห็นภาพที่ชัดเจนและการยึดมั่นกับสิ่งที่เราต้องการ  

การที่คุณบอกว่าอยากได้บ้านสวยๆ ไม่มากพอที่จะทำให้คุณให้บ้านสวยๆที่ว่า แต่คุณต้องสร้างภาพให้ชัดเจนไปเลยว่าต้องการบ้านแบบไหน สีอะไร เนื้อที่เท่าไหร่ อธิบายถึงขนาดบ้านและลักษณะเฉพาะของบ้าน สนามหญ้าหน้าบ้าน หรือทางเดินเป็นอย่างไร ราคาประมาณเท่าไหร่ และที่สำคัญที่สุดต้องตอบให้ได้ว่า ทำไมมันสำคัญกับคุณ

  

ลองจินตนาการดูหากเงิน เวลา พรสวรรค์และการศึุกษาไม่ใช่อุปสรรค คุณจะทำอย่างไรต่อไป ความต้องการที่แท้จริงของคุณคืออะไร อะไรที่จะทำให้คุณยอมทำงานหนักจนมืดคํ่าและตื่นแต่เช้าอย่างมีวินัย George Burnsกล่าวว่า "ผมยินดีล้มเหลวกับสิ่งที่ผมรัก ดีกว่าประสบความสำเร็จกับสิ่งที่ผมไม่ได้รักมันเลยสักนิด"

 

จากการสอบถามสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการกับไม่ต้องการในชีวิต ปรากฏว่าส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยการอธิบายถึงสิ่งที่ไม่ต้องการก่อน นั่นแสดงให้เห็นถึงการให้นํ้าหนักกับความหวาดกลัวหรือความผิดหวังจากความล้มเหลวแทนที่จะให้นํ้าหนักกับรางวัลแห่้งความสำเร็จ ขอยํ้าอีกทีว่าภาพที่คุณวาดไว้ในความคิด ก็คือสิ่งที่จะสะท้อนออกมาในโลกของความเป็นจริง

 

Mortimer J. Adler : "หากคุณไม่เล็งเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต คุณก็จะจบลงด้วยความสำเร็จที่เล็กน้อยมากๆ"

เรื่องเล่านี้สรุปมาจากหนังสือ If you THINK you CAN! ของ TJ Hoisington Chapter6 แนะนำให้ทุกคนบนโลกซื้อเก็บไว้อ่าน ยังมีบทอื่นๆที่เขียนได้ดีมากๆ และมีตัวอย่างมากกว่าที่เราสรุปไว้อีก ไปซื้อมาซะนะ

 

"ให้ลงมือทำทันทีที่ความรู้สึกบอกว่าใช่" (Brian Tracy)

ความจริงเกิดขึ้นจากความคิด

หากเราเอาแต่จมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีต ความพ่ายแพ้ ความผิดหวัง ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลว หรือการสูญเสียต่างๆ ทั้งหมดก็คือผลจากความคิดของตัวคุณเองทั้งสิ้น ไม่ใช่เพราะสถานการณ์ต่างๆ บังคับให้คุณเป็นเช่นนั้น Wayne W. Dyer กล่าวไว้ในหนังสือของเขาที่ชื่อ Your Erroneous Zone ว่า "เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกไม่มั่นคง และรู้สึกว่าสิ่งที่คนอื่นพูดถึงตัวคุณมีผลกับคุณมากกว่าสิ่งที่คุณคิดถึงตัวเอง ถ้าคุณไม่หยุดความรู้สึกนี้ ไม่นานความรู้สึกของคนอื่นๆ ก็จะเข้ามามีอิทธิพลต่อตัวคุณจนกลืนกินคุณไปหมด"

ลองมายกตัวอย่างดูกันบ้าง เวลาที่เราโดนนินทาไม่ว่าจะลับหลังหรือต่อหน้า เราจะรู้สึกอย่างไร รู้สึกแย่ใช่มั้ย? เราแย่แบบนั้นเลยหรอ? ทุกคนกำลังเชื่อคำนินทาพวกนั้นแล้วอาจจะไม่ชอบเรา แล้วเราจะปรับปรุงตัวเองยังไงดี? ถ้าเราต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นเราคงวางตัวไม่ถูกแน่ๆเลย 

เมื่อไหร่ที่เกิดความรู้สึกเช่นนี้ จงหยุดมันลงเสีย มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมาก ถึงแม้คำพูดของเขาจะจริงบางส่วน แต่คุณรู้มั้ยว่า คำนินทาว่าร้าย หรือคำพูดในเชิงลบๆ มีแต่จะรั้งทำให้คุณรู้สึกแย่ลง ถ้าอยากจะตำหนิก็ไม่ควรจะนินทาว่าร้าย แต่ควรจะติเพื่อก่อ พูดจาตรงๆดีๆบอกถึงว่าทำไมอย่างไร ไม่ใช่เอาไปบอกต่อแบบนั้น พวกนั้นเขาไม่ได้อยากให้คุณปรับปรุงหรอก เขาแค่ระบายอารมณ์โดยการหาพวกและทำให้คนอื่นๆ เชื่อว่าคุณแย่ขนาดไหนเหมือนที่เขารู้สึกเท่านั้นเอง. OK ทีนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าคุณไม่ได้แย่ขนาดนั้น กลับไปอ่าน paragraph แรกใหม่ "คุณรู้สึกไม่มั่นคง และรู้สึกว่าสิ่งที่คนอื่นพูดถึงตัวคุณมีผลกับคุณมากกว่าสิ่งที่คุณคิดถึงตัวเอง" ทั้งหลายทั้งปวงนี้ คุณต้องมีความมั่นใจในตนเอง ถ้าเรายอมรับในสิ่งที่ไม่ได้เป็นตัวเรา แต่เป็นความคิดที่คนอื่นกำลังมอบให้ จะทำให้เราเกิดความเชื่อในสิ่งนั้น เช่น "เฮ้ย มันอาจจะจริงก็ได้นะที่เขาพูด เราคงต้องปรับปรุงอย่างมากเลย เราแย่มาก" เราจะเริ่มสนับสนุนความเืชื่อที่ดังกล่าว และหาเหตุการณ์ หลักฐานต่างๆมาส่งเสริมความเชื่อนั้น และก่อนที่จะรู้ตัว ความเชื่อนั้นก็กลายเป็นสิ่งที่เราตอกยํ้าตัวเองและกลายเป็นความจริงในที่สุด 

เห็นมั้ยว่ามันเกิดจากความไม่มั่นใจในตนเองอย่างแท้จริง เหมือนกับเมื่อก่อนที่เรา(ตัวผมเอง) คิดว่า เราเป็นคนหัวไม่ดี หัวช้า ฉลาดสู้เพื่อนๆไม่ได้ พยายามที่จะหาหนังสือฝึกสมองต่างๆนานาๆมาอ่าน รู้อะไรไหม? หนังสือพวกนั้น มีวิธีฝึกที่เยี่ยมยอด แต่แทบจะใช้จริงไม่ได้เลย มันต้องทำซํ้าบ่อยๆและไม่เหมาะกับสถานกาณ์ของตัวเรา ที่ใช้ได้จริงๆ มีไม่ถึง 15% ของหนังสือด้วยซํ้า แต่แล้วเราก็ค้นพบวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เราฉลาดได้ นั่นไม่ใช่การฝึกการเชื่อมประสาทการมอง รับรส รับกลิ่น เข้าด้วยกันเพื่อช่วยการจำ ไม่ใช่การจินตนาการเป็นเรื่องราวร้อยแปดเพื่อช่วยจำตัวหนังสือตัวเลข ไม่ใช่การฝึกสมาธิ ไม่ใช่การทำหกสูงเพื่อให้เลือดมาเลี้ยงสมองเหมือนอดีตประธานาธีบดีของอิสราเอล แต่สิ่งนั้นคือ การที่เราเชื่อว่าเราฉลาดไม่ได้โง่กว่าคนอื่น หลังจากความเชื่อปักใจแบบนั้น เราก็เปลี่ยนไปทำตัวแบบคนฉลาดดู

ถ้าเชื่อว่าตนเองไม่ได้โง่ คุณก็ฉลาดขึ้นเท่าตัวแล้ว นี่แหละคือความจริงที่ไม่ต้องกินนํ้ามันตับปลาขวดละหลายร้อย แค่้นั้นจริงๆ ลองทำดู
 

If You Think You Can!

วันนี้ซื้อหนังสือ If You Think You Can! ของ TJ Hoisington มานะ อ่านแล้วชอบ แต่เพิ่งอ่านไปบทแรก
ก็ได้อะไรๆ อยากมา share หนะ

หนังสือเล่มนี้ เล่าเป็นเชิงสถิติที่น่าสนใจที่เดียว
"เด็กทุกคนเกิดมาพร้อมกับความเป็นอัจฉริยะ แต่ไม่นานนัก เด็ก 9,999 คนจาก 10,000 คนจะสูญเสียความเป็นอัจฉรินะนั้นไปเมื่อเติมโตขึ้น"
"เชื่อหรือไม่ว่าเด็ก ป.6 จะได้ยินคำพูดต่างๆ ในทำนอง 'อย่านะ หนูทำอย่างนั้นไม่ได้, หนูทำไม่ได้หรอก, เป็นไปไม่ได้หรอก' โดยเฉลี่ย ไม่ตํ่ากว่า 70,000 ครั้ง! ซํ้าร้ายไปกว่านั้นนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการปลูกฝังความคิดที่ไม่สร้างสรรค์และบั่นทอนความเชื่อมั่นในตัวเองของคนจำนวนมาก ตลอดช่วงของการเติบโต เรายังจะต้องพบกับถ้อยคำและความคิดเชิงลบอีกมากมายนับไม่ถ้วน"

เมื่อโตขึ้นเรามักจะกำหนดขอบเขตของความเป็นไปได้ตํ่ากว่าศักยภาพที่แท้จริงของตนเอง แต่เรากลับเลือกที่จะเชื่อในขอบเขต กรอบหรือ ความเชื่อที่ใครคนอื่นกำหนดมาให้ กี่ครั้งที่เราคิดว่าพบความคิดที่สุดยอดแล้วไปเล่าให้คนอื่นฟัง แต่บทสรุปก็ไม่พ้น "เธอจะทำอะไรนะ, แต่เธอไม่เคยทำอะไรแบบนั้นมาก่อนเลยนะ, แต่เธอไม่ได้เรียนมานะ, เธอไม่มีทุนขนาดนั้น, เธอขาดทักษะที่ต้องใ้ช้นะ" และอื่นๆ ที่ล้วนแต่บั่นทอนความเชื่อมั่นทั้งสิ้น และเมื่ออยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนไหว เราก็มักจะหลงเชื่อความคิดเชิงลบเหล่านั้นเสียทุกทีไป (อยากสาระภาพว่า จริงๆแล้ว คำพูดบั่นทอน พวกนี้ เราได้ยินอยู่ข้างหูจากคนรอบๆตัวอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เค้าจะมองว่าเป็นความหวังดีหรือการเตือน แต่มันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ เรามองออกมั้ยว่าตัวเองต้องการอะไรแล้วจริงๆ เพราะถ้าเค้าไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเดียวกับเรา เค้าก็ไม่มีสิทธิมาตำหนิหรือขัดในเส้นทางที่เราจะมุ่งไป เราต้องใจแข็งให้พอ และที่สำคัญคือพูดกับคนเหล่านี้ดีๆแม้เราจะไม่เห็นด้วย จงอย่าใช้อารมณ์โมโหใส่)

สรุปคือสิ่งสำคัญคือ เราต้องบอกตัวเองให้กล้าหันหลังให้กลับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ไม่สร้างสรรค์เหล่าันั้น ข้อเท็จจริงที่เรารู้คือยังมีคนเก่งอีกมากที่ไม่เคยคิดจะออกเดินทางด้วยตนเอง แต่มักจะทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญที่คอยตำหนิติเตียนการเดินทางของคนอื่นๆไปทั่ว คนประเภทนี้ไม่ใช่คนที่เราควรไปข้องเกี่ยวด้วยเพราะไม่่มีประโยชน์อะไร แถมยังมีแต่บั่นทอนความมั่นใจของเราเปล่าๆ

มหาตมะ คานธี, แกรนด์มา มอสส์, สตีเ้ว่น สปีลเบิร์ก, โรซ่า ปาร์ค, สตีฟ จ็อบส์ และโอปรา วินเฟรย์ บุคคลที่โด่งดังเหล่านี้เป็นตัวอย่างได้อย่างดีถึงความเป้นไปได้ พวกเขาต่างแหกกฏความเชื่อเดิมๆ ก้าวข้ามขีดจำกัดของความเชื่อเดิมๆ และเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์ของตัวเองให้โลกต้องบันทึกไว้ได้ ลองหยุดแล้วตั้งคำถามกับตัวเองสักนิดว่า หากพวกเขาทำได้แล้วมีเหตุผลอะไรที่คุณจะทำไม่ได้ล่ะ อะไรคือจุดแข็งของตัวเอง คุณต้องมีสิ่งที่ทำได้ดีและโดดเด่นอยู่แน่ๆ แล้วค้นมันพบแล้วหรือยัง และถ้าพบแล้วมันดีพอหรือเปล่าที่จะทำให้คุณกล้าเลือกวิ่งตามความฝันและการใช้ชีวิตอย่างที่ฝัน

ANGER!!

เวลาที่เรามีอารมณ์โกรธแล้วพูดออกมา นอกจากมันจะทำให้เพื่อนใหม่ๆที่เห็นไม่อยากเข้าใกล้แล้ว มันยังทำให้เพื่อนเก่าๆอยากเบือนหน้าหนีด้วย เพราะฉะนั้นเวลาโมโหสิ่งที่ดีที่สุดที่จะทำได้คือ เงียบซะ ลดการใช้ถ้อยคำทุกอย่างก่อน รอจนใจเย็น ถ้าพูดออกไปตอนนั้นเนี่ย แทบจะไม่มีคำพูดที่ดีหรอก ยิ่งถ้าพูดกับคนที่เราโกรธอยู่ ถ้าไม่อยากเงียบก็เปลี่ยนเรื่อง/เปลี่ยนคนพูดซะไปพูดเรื่องอื่นที่ดีๆ positive และไม่กระแทกกระทั้นใคร

 

เวลาโกรธ ความโกรธมันแพร่กระจายได้เหมือนโรคติดต่อ ถ้าเราโกรธแล้วพูดอะไรโมโหๆออกมา มันจะไปกระตุ้นความโกรธของคนรอบๆข้างด้วยให้รู้สึกยิ่งโกรธ ไม่ว่าจะโกรธตามคนที่พูดเพราะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย แต่ก็เหมือนคุณ ผิดมหันต์!แล้ว ที่ทำให้คนอื่นๆเขาต้องมารับความโกรธของคุณ.. ถ้าจะเปรียบก็เหมือนเรื่อง การเมืองไทย คงจะเคยเห็นกันบ่อยๆ วิธีการหาพักหาพวกของและพูดจาด้วยอารมณ์ของพวกนี้ ถ้ากับพวกเดียวกันก็จะเกิดอารมณ์โมโหแบบเห็นด้วย ถ้าต่างพวกก็จะโมโหแบบไม่เห็นด้วย ยังไงๆก็โมโหอยู่ดี ตอนนั้นถือว่าขาดวิจารณญาณในการตัดสินใจสุดๆ

อย่าโมโหใส่ใคร ถ้าทำไม่ได้ก็เงียบไว้ดีกว่า สุดท้ายแล้วคนที่รู้สึกว่าคล้ายตน อาจกำลังโมโห อย่าลืมว่าถ้าcomment ตอนนี้อาจจะอยู่ในอารมณ์โมโห ไว้มาcomment ตอนไม่โมโหแ้ล้วกันนะ

เคล็บลับการเพิ่มพลังใจ มุ่งสู่ความสำเร็จ ตอน negative emotions

 

วันนี้จะพูดถึงเรื่อง negative emotions ซึ่งก็คืออารมณ์ในแง่ลบ  เช่น อารมณ์หดหู่ เศร้า เซงชีวิต ความรู้สึกที่ว่างเปล่า อ้างว้าง วังเวง แน่นอนว่าคนเรามีอารมณ์ทั้งดีและไม่ดีแต่อารมณ์ที่ไม่ดีเป็นสิ่งที่บั่นทอนกำลังใจในการทำเป้าหมายให้ลุล่วง ซึ่งถือว่าไม่จำเป็น ควรจะหาวิธีกำจัด เราเมื่อก่อนก็อารมณ์แปรปรวนง่ายมากและมักจะเข้าสู่สภาพหดหู่ทางจิตใจบ่อยครั้ง แล้วช่วงนั้นก็ทำอะไรไม่ลงเลย หยิบจับอะไรก็เซงไปหมด แต่ ณ ตอนนี้เรามีวิธีกำจัดมันและค่อนข้างได้ผลมากกับตัวเรา ตอนนี้เราไม่รู้สึก อ้างว้าง เหงา หดหู่ อีกแล้ว

- นึกถึงเป้าหมายของชีวิต : จงหลับตาลง หรือออกไปนั่งมองท้องฟ้าและคิดว่าเป้าหมายสูงสุดของเราคืออะไร เราเป็นใคร และต่อจากนี้ไปอีก 10 ปีเราจะเป็นอย่างไร เช่น เป้าหมายที่จะทำให้ชีวิตของคนด้อยโอกาสดีขึ้น การที่คิดถึงเป้าหมายอย่างจิงจัง ทำให้เรารู้สึกมีพลังและกำลังใจจนลืมเรื่องเลวร้ายไปได้ แม้คนเราจะมีพลังใจที่ไม่จำกัด แต่อายุและพลังกายเรามีจำกัด ลองคิดดูว่าถ้าเรามั่วแต่นั่งเศร้า หดหู่ใจ เท่ากับว่าเราเสียเวลากับเรื่องไม่มีประโยชน์ไม่เป็นเรื่องอายุของเรามีจำกัด ไม่รู้จะอยู่ได้อีกขนาดไหน ทำไมไม่รีบทำสิ่งที่มีประโยชน์ที่จะทำได้ เพื่อคนอื่น เพื่อพ่อแม่ และเพื่อตัวเราในอนาคต

- เชื่อมั่นในตัวเองและ ให้กำลังใจตัวเอง : เราคือคนที่เจ๋งที่สุด แน่นอนเรามีจุดแข็งที่คนอื่นไม่มี เราไว้ใจตัวเอง และมั่นใจที่จะ take action และก้าวไปข้างหน้า อนาคตเราเลือกได้แน่นอนถ้าจิตใจเราพร้อม แต่ตราบที่จิตใจยังพะวงไม่พร้อม อนาคตก็กำลังเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายลง

- ออกไปข้างนอกกับเพื่อนสิ : ไปหาอะไรทำสนุกๆ กินอาหารอร่อยๆ แต่อย่าพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับที่เราหดหู่ใจ เด็ดขาด การที่ได้พูดเป็นการระบายก็จริง แต่จะรู้สึกดีเพียงแป๊ปเดียว จากนั้นก็รู้สึกแย่หรือแย่กว่าเดิม เราต้องลืมความหดหู่ อย่าสร้างประเด็นให้มันอีก

- ทำอะไรดีๆ ให้คนใกล้ตัว : ถ้าไม่มีอารมณ์ทำอะไรดีๆให้ตัวเอง ก็ทำอะไรดีๆให้คนอื่นสิ เช่น พ่อแม่ เพื่อนสนิท

- ฟังเพลงrock : เพลงrockสร้างอารมณ์สนุกครึกครืน คลายความกังวลได้นะ ลองดูสิ

- ไม่เปิดโอกาสให้มีอารมณ์หดหู่ : เราสามารถcontrolอารมณ์พวกนั้นได้เชื่อมั้ย เืมื่อใดมันเริ่มก่อตัวก็สะบัดมันออกจากจิตใจซะ ไม่ถึงกับต้องนั่งสมาธิหรอก คือเราสามารถเปลี่ยนเรื่องคิดได้หนิ ถ้าตอนแรกยังทำไม่ได้ไม่เป็นไร ฝึกไปเด๋วก็ได้

- มองโลกในแง่ดี : การเพิ่มการมองโลกในแง่ดีไม่ค่อยจะช่วยหรอก(จากการสำรวจ) เพียงแต่คุณลดการมองโลกในแง่ลบให้ลดลง แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เมื่อเรามีอารมณ์ โกรธ โมโห หรือหดหู่ พวกนี้มักเกิดจากปัจจัยภายนอกที่เราคิดว่ามันไม่ควรเป็นแบบนั้น มันไม่เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้ ในเมื่อมันเกิดจากปัจจัยภายนอกที่เราคิดว่าเลวร้าย ทำไมไม่ลองคิดว่ามันไม่เลวร้ายบ้างหละ เวลาอยู่ในภาวะจิตใจที่ไม่พร้อมการมองโลกและวิจจารณญาณเราจะผิดไปต้องใจเย็นๆลง แล้วลองมองด้วยมุมมองอื่นๆที่ไม่ negative ดู ข้อนี้สำคัญ และยากสำหรับคนที่ไม่เปิดใจ เพราะฉะนั้นต้องรู้จักเปิดใจเปิดโลกทัศน์หน่อย 

- งานอดิเรก : ทำงานที่รัก และทำได้นานๆ

My goal...

I want to enrich millions of people lives who lack of opportunities. By doing that, I must be very rich first. So now, I want to be a billionaire, yes that's right!, 'b' not 'm'. 

I just want to commit myself to the goal here in my blog and give a promise to myself to bring those people who're in a great despair back to the light. Give'em just one opportunity's worth more than anything else.
 

แนวคิดการมอบหมายงานให้คนอื่นไปทำแบบใหม่

*นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเราแ้ต่เพียงผู้เดียว(เพิ่งคิดได้) และไม่guaranteeว่าจะได้ผล100% 

 

 การที่เราจะให้งานคนอื่นนั้น บางทีเราอาจเคยรู้สึกกันว่า หรือมีปัญหา อย่างเช่น ถึงวัน deadline งานกลับไม่ได้ หรือได้แต่งานไม่ได้แบบที่หวังไว้ คนที่เรามอบหมายให้ ขี้เกียจ หรืออาจจะละเลยเรื่องคุณภาพ หรือเห็นว่างานนั้นๆไม่มีความสำคัญมาก (ทั้งๆทีมันมีกับคุณ) สิ่งเหล่านี้ เราคิดว่าเกิดจาก การที่เราเข้าใจเรื่องการมอบหมายงานผิดไป

คนเรามักคิดว่า การมอบหมายงานให้ใครสักคนทำ ก็เหมือนกาน จัดแจงงาน(delegate) หรืออาจจะเหมือนกับการ สั่ง(force/command) แต่ปรากดว่าก็เกิดปัญหาดังกล่าวขึ้น

แต่เอ๊ะ! เราก็motivate เค้าอย่างเต็มที่แล้วนะ พยายามกระตุ้น เต็มที่ให้เรารู้สึกว่า งานเราสำคัญแค่ไหน เงินค่าจ้างมากแึ้ค่ไหน หรือ ถ้างานเสร็จมันจะเปลี่ยนแปลงโลกขนาดไหน มันจะเกิด impact สูงกับสิ่งต่างๆยังไง (อันนี้เราเคยใช้บ่อยมาก) ซึ่งมันก็ดีที่เราหัดเรียนรู้การ motivate แต่นั่นไม่ใช่ การmotivate ที่ดีพอ วันนี้เราได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นมา 

ไม่ว่าคุณจะ motivate เพื่อทำให้เค้าเกิด แรงที่จะทำ งานที่ได้รับมอบหมายแค่ไหน แต่ถ้าย้อนกลับไปดู จะเห็นว่า เราได้มองข้ามสิ่งๆหนึ่งที่สำคัญมากๆๆๆ ไป  อะไรหละ? การสร้างแรงจูงใจ หรอ อืมมมม ก็ดีนะ แรงจูงใจถ้าให้มองก็เหมือนกับสิ่งกระตุ้น(สิ่งเร้า)ให้เกิดความรู้สึกอยากทำนั่นเอง เช่น เดี๋ยวถ้าทำงานนี้ดีเดือนหน้าจะให้bonusเพิ่ม หรือ อาจจะพาไปเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ และการ motivate ก็คือวิธีที่เราใช้สร้างแรงจูงใจเหล่านั้นขึ้นมา

อืมดี แต่ไม่ใช่! มันไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามจะบอก ณ ตรงนี้ ความคิดพื้นๆแบบนี้ ใครก็คิดได้ แถมยังมีพลัง "ไม่พอ" อีกด้วย พนันกันเลย คุณลองทำแบบที่ว่าเลื่อยๆสิ "เฮ้ย! งานเสร็จจะขึ้นเงินให้" "เฮ้ย! งานเสร็จจะพาไปเลี้ยง" "เฮ้ย! งานนี้สำคัญกับแกมากนะ แกจะดังเลยทีเดียว งานนี้ก็สำคัญกับบริษัทของพวกเราด้วย เพื่อชัยชนะของพวกเราทุกคน" 

งี่เง่ามากเลย วิธีนี้ใช้ จัดแจงงานหรือสั่งคนได้ แต่กินใจคนไม่ได้หรอก การที่เราจะกินใจคน motivate กับแรงจูงใจมันไม่พอ ตั้งใจฟังนะ "การเติมเต็ม" ตะหาก การเติมเต็มให้คนๆนั้นคือการมอบหมายสิ่งที่ดีมากๆให้กับเค้าโดยแลกกับงานที่เค้าจะทำให้เรา เสมือนการ negotiate แบบ win-win ทั้งสองฝ่ายต่างพึงพอใจ หลังจากทำงานแรกจบ ความรู้สึกอยากจะทำงานถัดๆไป ก็ไม่ได้ลดลง อาจจะเพิ่มขึ้นด้วยซํ้า เพราะรู้สึกเหมือนกับว่า "เรากำลังมีชีวิตที่ดียิ่งๆขึ้น อย่างที่เราฝันไว้"

การเติมเต็ม ไม่เหมือนกับ การตอบสนองความต้องการเบี้องต้นเลย การที่คุณมองว่าจะขึ้นเิงินเดือนหรือพาไปเลี้ยง คุณคิดหรือว่ามันจะเติมเต็มคนๆนั้นได้? คุณคิดหรือว่าเค้าอยากได้แบบจริงๆ? (ถ้าใ้ห้ก็เอาอยู่แล้วจริงไหม) อยากได้แบบจริงๆคือเช่น เค้าฝัน เค้าครํ้าครวญหา เค้าเห็นว่ามันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต หรือมันอาจจะเป็นสิ่งที่จะเปลี่ยนให้ตัวเขาแตกต่างออกไปในทางที่ดีขึ้น เค้าอาจจะไม่บอก/บอกไม่ได้(อาจจะไม่รู้จักตัวเองดีพอด้วยซํ้า)ว่าเค้ากำลังอยากได้แค่ไหนสำหรับชีวิตของเขา เค้าอาจจะยังไม่ได้ลงมือทำเพื่อที่จะเติมเต็มอะไรด้วยซั้า การที่คุณจะรู้ถึงขนาดนั้นว่าจะเต็มเติมใครแบบไหนก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นั่นคือสิ่งที่คุณต้องค้นหา!!

ลองมาดูตัวอย่าง เพื่อเทียบความแตกต่างจากแบบเดิม เรารู้ว่า นายวินในใจจริงๆ แม้มาทำงาน programmer แต่อยากเป็นกัปตันเรือ แต่ยังไม่เคยเดินเรือสักครั้ง ถ้าสมมติว่าได้มีโอกาสไปศึกษาระบบการนำร่องเรือสินค้าบนเรือที่แล่นจริงๆ คิดว่า นายวินจะดีใจขนาดไหน และอยากทำงานนี้แค่ไหน เห็นมั้ย? ดีกว่าให้เงินเดือนเพิ่มไหม อีกตัวอย่าง เมเป็นคนที่ทำงานเก่งมาก เงินที่ให้เลยมากๆๆ ขึ้นไป แต่พอจุดหนึ่งกลับพบว่า งานได้เท่าเดิมแม้เงินจะเพิ่ม เม ดูขี้เกียจมากขึ้น และไม่ active เหมือนตอนแรกๆที่ทำงานด้วยกัน ซึ่งคุณให้งาน สร้างเว็บไซต์ให้ลูกค้า แต่ความจริงคุณแอบรู้มาว่า เม ชอบการที่ได้สร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน ถ้ารู้เช่นนี้แ้ล้ว ลองเสนอว่าถ้างานนี้เสร็จและดี จะพาไปงานนวัตกรรมเจ๋งๆ ดูสิ(สมมติ) เธอย่้อมไม่ปล่อยให้สิ่งนี้ผ่านไปแน่นอน และเราก็ยังคงค้นหาสิ่งที่จะมาเติมเต็มเธอเพื่อแลกกับสิ่งที่เธอเต็มใจจะทำให้เราต่อไป

และจงเชื่อเถอะ ถึงแม้จะให้เงินเพิ่มแค่ไหน แต่ถ้ามันไม่ได้เติมเต็มชีวิตของคนๆนั้นแล้ว คุณกำลังขาดทุน! เพราะงานที่เขาจะทำออกมา จะไม่มีการ เพิ่มตามเงินที่ให้ไปเรื่อยๆ ได้แน่นอน แต่ถ้าลองเติมเต็มชีวิตของเขาสิ อาจจะพบว่า เขาอยากทำอะไรๆเพื่อแลกกับมันแค่ไหน ดวงตาที่มีประกายเวลาที่คุณรู้ว่าคุณกำลังทำสิ่งที่ทั้งชีวิตหวนหา ความรู้สึกนั้นคุณทำได้แทบทุกอย่างเพื่อมันจริงๆแหละ!