Procastinator

Authorize.net ใครไม่รู้ถือว่าตกเทรน ตลาดออน์ไลน์นะ เอ๊า!

[ Source : http://www.authorize.net/resources/howitworksdiagram/?step=1 ]

ใครก็ตามที่ต้องไปพัวพันกับการซื้อขายของบนเน็ต ทั้ง คนซื้อ ขาย พ่อค้า นักพัฒนา หรืออะไรก็ตาม ทุกวันนี้วงการการจ่ายเงิน online ก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ที่ต้องตามให้ทันและเข้าใจ โดยเฉพาะ นักพัฒนา (developer) ต้องเข้าใจทั้งในแง่ของBusiness และ Technical Detail

โลกที่การขายจริงผ่านทำเลมันแพง การขายบน net ก็ถือว่าขาดไม่ได้ คุณพ่อค้าทั้งหลาย

วันนี้จะนำเสนอออ Online Credit Card Processor (มันทำตัวเองคลุม Credit Card Payment อีกที) รายใหญ่ (ที่สุด) ในวงการ Online Payment ของโลก Autherize.net (ตอนนี้ของ PayPal PayFlow ก็กำลังบุกตลาด ยังไงก็ต้องเอามาใช้ให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มทางเลือกกับลูกค้า เน้อ)

มาเข้าใจกันว่าเค้าทำอะไร ทำเพื่ออะไร ทำไม....? ? (Copy มาจาก Web Authorize.net นะ มันอ่านยากอะ เอามาใส่แบบนี้อ่านง่ายกว่า)

Step 1: The merchant submits a credit card transaction to the Authorize.Net Payment Gateway on behalf of a customer via secure Web site connection, retail store, MOTO center or wireless device.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 2: Authorize.Net receives the secure transaction information and passes it via a secure connection to the Merchant Bank's Processor.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 3: The Merchant Bank's Processor submits the transaction to the Credit Card Network (a system of financial entities that communicate to manage the processing, clearing, and settlement of credit card transactions).

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 4: The Credit Card Network routes the transaction to the Customer's Credit Card Issuing Bank.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 5: The Customer's Credit Card Issuing Bank approves or declines the transaction based on the customer's available funds and passes the transaction results back to the Credit Card Network.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 6: The Credit Card Network relays the transaction results to the Merchant Bank's Processor.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 7: The Merchant Bank's Processor relays the transaction results to Authorize.Net.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 8: Authorize.Net stores the transaction results and sends them to the customer and/or the merchant. This step completes the authorization process – all in about three seconds or less!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Step 9: The Customer's Credit Card Issuing Bank sends the appropriate funds for the transaction to the Credit Card Network, which passes the funds to the Merchant's Bank. The bank then deposits the funds into the merchant's bank account. This step is known as the settlement process and typically the transaction funds are deposited into your primary bank account within two to four business days.

อะไรคือสิ่งที่เราต้องการ?

การที่เราไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน อาจทำให้เราเสียเวลากับการทำงานหรือมีความสัมพันธ์ที่ไม่ต้องการ หรือมีชีวิตในแบบที่ไม่ต้องการ

Zig Ziglar ได้กล่าวไว้ว่า คนส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มที่มีบุคลิกแบบทั่วไปและไม่แน่ใจในความฝันของตนเอง คนกลุ่มนี้คือคนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีทิศทางชัดเจน ไม่มีเป้าหมายที่มีคุณค่า ใช้ชีวิตแบบผู้ชมมากกว่าจะลงไปลุยเองในสนาม Ziglarยังบอกด้วยว่า "ถ้าลองไปถามนักปีนเขาที่ปีนถึงยอดเขาที่สูงที่สุดว่าทำได้อย่างไร รับรองได้เลยว่าเขาจะไม่ตอบว่า 'ไม่รู้เหมือนกัน อยุ่ๆผมก็ขึ้นมาถึงตรงนี้ได้เอง' "

   

คุณจะดึงดูดเอาสิ่งต่างๆ เข้ามาในชีวิตตามความคิดหลักของคุณเอง เมื่อคุณมีความชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองต้องการจะมีพลังที่จะเรียกสิ่งต่างๆ เข้ามาสู่ชีวิต ก็จะเห็นโอกาสที่ตามหา และคุณจะพบบางสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในที่สุดแล้วคุณอาจจะได้ตระหนักว่าอันที่จริงแล้วโอกาสมากมายเหล่านี้ก็เรียงรายอยู่หน้าคุณตลอดเวลานี่เอง

   

คนเรามีกลไลในการป้องกันตนเองที่เอาไว้กรองสิ่งที่เราไม่ได้กำลังสนใจอยู่ออกไป ถ้าไม่มีกลไกนี้ เราก็คงจะเสียสติ ลองหลับตาสักพักและตั้งสมาธิดูแล้วจะรู้ว่า มีเสียงรอบตัวที่คุณไม่ได้ยินก่อนหน้านี้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเสียงรถ เครื่องปรับอากาศ เสียงลมหายใจ เสียงคนเดินไปมา สิ่งเหล่านี้ร่างกายเราได้กรองออกไปเพราะเราไม่ได้กำลังสนใจมัน

 

ที่พูดมาเหมือนกับ ถึงแม้ว่าโอกาสจะมาเรียงรายหน้าคุณ ถ้าคุณไม่ใส่ใจไม่focus กับมัน คุณก็จะมองข้ามมันไปโดยไม่แยแสรู้ตัวด้วยซั้า แต่เมื่อคุณมีความชัดเจนกับสิ่งที่ต้องการ และกำหยดทิศทางให้ความคิดของคุณ คุณจะมองเห็นสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่อาจนำไปสู่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ตามเป้าหมายของคุณได้ สิ่งเหล่านี้เรียกว่ากฏแห่งการดึงดูด

สิ่งที่แปลกแต่จริงคือ คุณไม่จำเป็นต้องรู้ วิธีการที่จะไปถึงเป้าหมายแต่แรก หากคุณชัดเจนถึงสิ่งที่ต้องการและเหตุใดคุณจึงต้องการสิ่งนั้นๆ วิธีการที่จะนำไปสู่เป้าหมายจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นเองเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม สาเหตุต้องมาก่อนและคำตอบจะตามมาภายหลัง เมื่อไหร่ที่คุณชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่คุณต้องการ กฏแห่งการดึงดูดก็จะเริ่มทำหน้าที่ของมันเอง

Brian Tracy ได้บอกไว้ว่า "ให้ลงมือทำทันทีที่ความรู้สึกบอกว่าใช่" !

นั้นแปลว่าการวางแผนไม่สำคัญหรือ? ไม่ใช่ การวางแผนก่อนให้ละเอียดรอบคอบก็เป็นเรื่องที่ดี แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือการต้องรู้ว่าคุณต้องการอะไร และทำไมถึงต้องการสิ่งนั้นๆ และทุ่มเทเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คนจำนวนมากเปลืองเวลาและพลังงานไปกับการหา "วิธีการ" ในการทำอะไรบางอย่างจนมากเกินจำเป็น และสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเพื่อเป้าหมายที่ต้องการเลย ขอเพียงคุณชัดเจนว่า ต้องการอะไรและมีเหตุผลที่สนับสนุนความต้องการนั้น "วิธีการ" จะเป็นสิ่งที่ตามมาเอง Branch Rickeyเคยกล่าวไว้ว่า "คำว่าโชคดีนั้น เป็นเพียงเศษเสี้ยวของการออกแบบที่ดีเ่ท่าันั้น" หากแต่มันเป็นผลของการมองเห็นภาพที่ชัดเจนและการยึดมั่นกับสิ่งที่เราต้องการ  

การที่คุณบอกว่าอยากได้บ้านสวยๆ ไม่มากพอที่จะทำให้คุณให้บ้านสวยๆที่ว่า แต่คุณต้องสร้างภาพให้ชัดเจนไปเลยว่าต้องการบ้านแบบไหน สีอะไร เนื้อที่เท่าไหร่ อธิบายถึงขนาดบ้านและลักษณะเฉพาะของบ้าน สนามหญ้าหน้าบ้าน หรือทางเดินเป็นอย่างไร ราคาประมาณเท่าไหร่ และที่สำคัญที่สุดต้องตอบให้ได้ว่า ทำไมมันสำคัญกับคุณ

  

ลองจินตนาการดูหากเงิน เวลา พรสวรรค์และการศึุกษาไม่ใช่อุปสรรค คุณจะทำอย่างไรต่อไป ความต้องการที่แท้จริงของคุณคืออะไร อะไรที่จะทำให้คุณยอมทำงานหนักจนมืดคํ่าและตื่นแต่เช้าอย่างมีวินัย George Burnsกล่าวว่า "ผมยินดีล้มเหลวกับสิ่งที่ผมรัก ดีกว่าประสบความสำเร็จกับสิ่งที่ผมไม่ได้รักมันเลยสักนิด"

 

จากการสอบถามสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการกับไม่ต้องการในชีวิต ปรากฏว่าส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยการอธิบายถึงสิ่งที่ไม่ต้องการก่อน นั่นแสดงให้เห็นถึงการให้นํ้าหนักกับความหวาดกลัวหรือความผิดหวังจากความล้มเหลวแทนที่จะให้นํ้าหนักกับรางวัลแห่้งความสำเร็จ ขอยํ้าอีกทีว่าภาพที่คุณวาดไว้ในความคิด ก็คือสิ่งที่จะสะท้อนออกมาในโลกของความเป็นจริง

 

Mortimer J. Adler : "หากคุณไม่เล็งเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต คุณก็จะจบลงด้วยความสำเร็จที่เล็กน้อยมากๆ"

เรื่องเล่านี้สรุปมาจากหนังสือ If you THINK you CAN! ของ TJ Hoisington Chapter6 แนะนำให้ทุกคนบนโลกซื้อเก็บไว้อ่าน ยังมีบทอื่นๆที่เขียนได้ดีมากๆ และมีตัวอย่างมากกว่าที่เราสรุปไว้อีก ไปซื้อมาซะนะ

 

"ให้ลงมือทำทันทีที่ความรู้สึกบอกว่าใช่" (Brian Tracy)

ความจริงเกิดขึ้นจากความคิด

หากเราเอาแต่จมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีต ความพ่ายแพ้ ความผิดหวัง ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลว หรือการสูญเสียต่างๆ ทั้งหมดก็คือผลจากความคิดของตัวคุณเองทั้งสิ้น ไม่ใช่เพราะสถานการณ์ต่างๆ บังคับให้คุณเป็นเช่นนั้น Wayne W. Dyer กล่าวไว้ในหนังสือของเขาที่ชื่อ Your Erroneous Zone ว่า "เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกไม่มั่นคง และรู้สึกว่าสิ่งที่คนอื่นพูดถึงตัวคุณมีผลกับคุณมากกว่าสิ่งที่คุณคิดถึงตัวเอง ถ้าคุณไม่หยุดความรู้สึกนี้ ไม่นานความรู้สึกของคนอื่นๆ ก็จะเข้ามามีอิทธิพลต่อตัวคุณจนกลืนกินคุณไปหมด"

ลองมายกตัวอย่างดูกันบ้าง เวลาที่เราโดนนินทาไม่ว่าจะลับหลังหรือต่อหน้า เราจะรู้สึกอย่างไร รู้สึกแย่ใช่มั้ย? เราแย่แบบนั้นเลยหรอ? ทุกคนกำลังเชื่อคำนินทาพวกนั้นแล้วอาจจะไม่ชอบเรา แล้วเราจะปรับปรุงตัวเองยังไงดี? ถ้าเราต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นเราคงวางตัวไม่ถูกแน่ๆเลย 

เมื่อไหร่ที่เกิดความรู้สึกเช่นนี้ จงหยุดมันลงเสีย มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมาก ถึงแม้คำพูดของเขาจะจริงบางส่วน แต่คุณรู้มั้ยว่า คำนินทาว่าร้าย หรือคำพูดในเชิงลบๆ มีแต่จะรั้งทำให้คุณรู้สึกแย่ลง ถ้าอยากจะตำหนิก็ไม่ควรจะนินทาว่าร้าย แต่ควรจะติเพื่อก่อ พูดจาตรงๆดีๆบอกถึงว่าทำไมอย่างไร ไม่ใช่เอาไปบอกต่อแบบนั้น พวกนั้นเขาไม่ได้อยากให้คุณปรับปรุงหรอก เขาแค่ระบายอารมณ์โดยการหาพวกและทำให้คนอื่นๆ เชื่อว่าคุณแย่ขนาดไหนเหมือนที่เขารู้สึกเท่านั้นเอง. OK ทีนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าคุณไม่ได้แย่ขนาดนั้น กลับไปอ่าน paragraph แรกใหม่ "คุณรู้สึกไม่มั่นคง และรู้สึกว่าสิ่งที่คนอื่นพูดถึงตัวคุณมีผลกับคุณมากกว่าสิ่งที่คุณคิดถึงตัวเอง" ทั้งหลายทั้งปวงนี้ คุณต้องมีความมั่นใจในตนเอง ถ้าเรายอมรับในสิ่งที่ไม่ได้เป็นตัวเรา แต่เป็นความคิดที่คนอื่นกำลังมอบให้ จะทำให้เราเกิดความเชื่อในสิ่งนั้น เช่น "เฮ้ย มันอาจจะจริงก็ได้นะที่เขาพูด เราคงต้องปรับปรุงอย่างมากเลย เราแย่มาก" เราจะเริ่มสนับสนุนความเืชื่อที่ดังกล่าว และหาเหตุการณ์ หลักฐานต่างๆมาส่งเสริมความเชื่อนั้น และก่อนที่จะรู้ตัว ความเชื่อนั้นก็กลายเป็นสิ่งที่เราตอกยํ้าตัวเองและกลายเป็นความจริงในที่สุด 

เห็นมั้ยว่ามันเกิดจากความไม่มั่นใจในตนเองอย่างแท้จริง เหมือนกับเมื่อก่อนที่เรา(ตัวผมเอง) คิดว่า เราเป็นคนหัวไม่ดี หัวช้า ฉลาดสู้เพื่อนๆไม่ได้ พยายามที่จะหาหนังสือฝึกสมองต่างๆนานาๆมาอ่าน รู้อะไรไหม? หนังสือพวกนั้น มีวิธีฝึกที่เยี่ยมยอด แต่แทบจะใช้จริงไม่ได้เลย มันต้องทำซํ้าบ่อยๆและไม่เหมาะกับสถานกาณ์ของตัวเรา ที่ใช้ได้จริงๆ มีไม่ถึง 15% ของหนังสือด้วยซํ้า แต่แล้วเราก็ค้นพบวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เราฉลาดได้ นั่นไม่ใช่การฝึกการเชื่อมประสาทการมอง รับรส รับกลิ่น เข้าด้วยกันเพื่อช่วยการจำ ไม่ใช่การจินตนาการเป็นเรื่องราวร้อยแปดเพื่อช่วยจำตัวหนังสือตัวเลข ไม่ใช่การฝึกสมาธิ ไม่ใช่การทำหกสูงเพื่อให้เลือดมาเลี้ยงสมองเหมือนอดีตประธานาธีบดีของอิสราเอล แต่สิ่งนั้นคือ การที่เราเชื่อว่าเราฉลาดไม่ได้โง่กว่าคนอื่น หลังจากความเชื่อปักใจแบบนั้น เราก็เปลี่ยนไปทำตัวแบบคนฉลาดดู

ถ้าเชื่อว่าตนเองไม่ได้โง่ คุณก็ฉลาดขึ้นเท่าตัวแล้ว นี่แหละคือความจริงที่ไม่ต้องกินนํ้ามันตับปลาขวดละหลายร้อย แค่้นั้นจริงๆ ลองทำดู
 

If You Think You Can!

วันนี้ซื้อหนังสือ If You Think You Can! ของ TJ Hoisington มานะ อ่านแล้วชอบ แต่เพิ่งอ่านไปบทแรก
ก็ได้อะไรๆ อยากมา share หนะ

หนังสือเล่มนี้ เล่าเป็นเชิงสถิติที่น่าสนใจที่เดียว
"เด็กทุกคนเกิดมาพร้อมกับความเป็นอัจฉริยะ แต่ไม่นานนัก เด็ก 9,999 คนจาก 10,000 คนจะสูญเสียความเป็นอัจฉรินะนั้นไปเมื่อเติมโตขึ้น"
"เชื่อหรือไม่ว่าเด็ก ป.6 จะได้ยินคำพูดต่างๆ ในทำนอง 'อย่านะ หนูทำอย่างนั้นไม่ได้, หนูทำไม่ได้หรอก, เป็นไปไม่ได้หรอก' โดยเฉลี่ย ไม่ตํ่ากว่า 70,000 ครั้ง! ซํ้าร้ายไปกว่านั้นนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการปลูกฝังความคิดที่ไม่สร้างสรรค์และบั่นทอนความเชื่อมั่นในตัวเองของคนจำนวนมาก ตลอดช่วงของการเติบโต เรายังจะต้องพบกับถ้อยคำและความคิดเชิงลบอีกมากมายนับไม่ถ้วน"

เมื่อโตขึ้นเรามักจะกำหนดขอบเขตของความเป็นไปได้ตํ่ากว่าศักยภาพที่แท้จริงของตนเอง แต่เรากลับเลือกที่จะเชื่อในขอบเขต กรอบหรือ ความเชื่อที่ใครคนอื่นกำหนดมาให้ กี่ครั้งที่เราคิดว่าพบความคิดที่สุดยอดแล้วไปเล่าให้คนอื่นฟัง แต่บทสรุปก็ไม่พ้น "เธอจะทำอะไรนะ, แต่เธอไม่เคยทำอะไรแบบนั้นมาก่อนเลยนะ, แต่เธอไม่ได้เรียนมานะ, เธอไม่มีทุนขนาดนั้น, เธอขาดทักษะที่ต้องใ้ช้นะ" และอื่นๆ ที่ล้วนแต่บั่นทอนความเชื่อมั่นทั้งสิ้น และเมื่ออยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนไหว เราก็มักจะหลงเชื่อความคิดเชิงลบเหล่านั้นเสียทุกทีไป (อยากสาระภาพว่า จริงๆแล้ว คำพูดบั่นทอน พวกนี้ เราได้ยินอยู่ข้างหูจากคนรอบๆตัวอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เค้าจะมองว่าเป็นความหวังดีหรือการเตือน แต่มันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ เรามองออกมั้ยว่าตัวเองต้องการอะไรแล้วจริงๆ เพราะถ้าเค้าไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเดียวกับเรา เค้าก็ไม่มีสิทธิมาตำหนิหรือขัดในเส้นทางที่เราจะมุ่งไป เราต้องใจแข็งให้พอ และที่สำคัญคือพูดกับคนเหล่านี้ดีๆแม้เราจะไม่เห็นด้วย จงอย่าใช้อารมณ์โมโหใส่)

สรุปคือสิ่งสำคัญคือ เราต้องบอกตัวเองให้กล้าหันหลังให้กลับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ไม่สร้างสรรค์เหล่าันั้น ข้อเท็จจริงที่เรารู้คือยังมีคนเก่งอีกมากที่ไม่เคยคิดจะออกเดินทางด้วยตนเอง แต่มักจะทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญที่คอยตำหนิติเตียนการเดินทางของคนอื่นๆไปทั่ว คนประเภทนี้ไม่ใช่คนที่เราควรไปข้องเกี่ยวด้วยเพราะไม่่มีประโยชน์อะไร แถมยังมีแต่บั่นทอนความมั่นใจของเราเปล่าๆ

มหาตมะ คานธี, แกรนด์มา มอสส์, สตีเ้ว่น สปีลเบิร์ก, โรซ่า ปาร์ค, สตีฟ จ็อบส์ และโอปรา วินเฟรย์ บุคคลที่โด่งดังเหล่านี้เป็นตัวอย่างได้อย่างดีถึงความเป้นไปได้ พวกเขาต่างแหกกฏความเชื่อเดิมๆ ก้าวข้ามขีดจำกัดของความเชื่อเดิมๆ และเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์ของตัวเองให้โลกต้องบันทึกไว้ได้ ลองหยุดแล้วตั้งคำถามกับตัวเองสักนิดว่า หากพวกเขาทำได้แล้วมีเหตุผลอะไรที่คุณจะทำไม่ได้ล่ะ อะไรคือจุดแข็งของตัวเอง คุณต้องมีสิ่งที่ทำได้ดีและโดดเด่นอยู่แน่ๆ แล้วค้นมันพบแล้วหรือยัง และถ้าพบแล้วมันดีพอหรือเปล่าที่จะทำให้คุณกล้าเลือกวิ่งตามความฝันและการใช้ชีวิตอย่างที่ฝัน

อะไร?

 

พอดีตอนนี้กำลังอ่านหนังสือของ TCDC ที่ได้มาจากเพื่อนคนนึงก็ถือว่า ok นะสำหรับผู้ที่ต้องการเริ่มธุรกิจแบบสร้างสรรค ยังอ่านไม่จบหรอก แต่ไปเจอประโยคน่าสนใจเข้า เลยเอามาฝาก : 

อะไร?

คุณทำธุรกิจอะไร? คนที่จะตอบคำถามได้ดีที่สุดคือ ลูกค้าของคุณ คุณอาจมองว่าตัวเองเป็นนักออกแบบเว็บไซต์ แต่ลูกค้ากลับมองว่าคุณเป็นที่ปรึกษาทางการตลาด คุณอาจจะบรรยายว่าธุรกิจของคุณเป็นบริษัทผู้สร้างละครเวที แต่สิ่งที่ลูกค้าจ่ายกลับเป็นสื่อที่สะท้อนปัญหาสังคม การรับฟังลูกค้า คือการค้นหาให้ได้ว่าอะไรคือคุณค่าที่แท้จริง ที่ลูกค้าเห็นในตัวคุณ คุณค่าอะไรที่คุณจะเพิ่มให้กับลูกค้าและทำให้โลกนี้ดีขึ้นได้ ตอบคำถามของลูกค้าที่ว่า 'ลูกค้าได้อะไร?' ให้ได้ เพื่อจะได้ทราบว่าจริงๆแล้วคุณทำอะไรให้กับลูกค้า นี่คือ พันธกิจ (Mission) คุณไ่ม่จำเป็นต้องเขียนคำแถลงพันธกิจขององค์กรให้สวยงาม แต่จำเป็น ต้อง เข้าใจว่าลูกค้ามองเห็นคุณค่าใดในธุรกิจจองคุณ และจ่ายเงินซื้ออะไรจากคุณ

ก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับผู้เขียนนะ แต่ก็ไม่ถึงกับเห็นด้วย 100% ใครมีความเห็นอื่นๆบ้างมั้ย?

บทเรียนที่ได้จาก liar game

 

พอดียืม การ์ตูน liar game มาอ่าน อ่านแล้วชอบนะ สนุกดี ซับซ้อนดี คนเขียนเก่งมากๆเลย ที่คิด+วาดได้ขนาดนั้น เราชอบมาก character แต่ละตัวเด่นดัน ลายเส้นเป็นเอกลักษดี เนื้อเรื่องก็ซับซ้อนมีปมแล้วก็trickเยอะ แต่ทำออกมาได้สนุกดี ถ้าแนวแบบนี้ทำได้ขนาดนั้นถือว่า กราบเค้าได้เลย เจ๋ง!!

ยังอ่านไม่ถึงเล่มล่าสุดก้อจริง แต่ได้แนวคิดมาอย่างนึงที่ว่า ความที่เราสงสัย(สิ่งใดๆ เช่นคน ,เหตุการณ์ต่างๆ)ไม่ได้เลวร้ายหรอก สิ่งที่เลวร้ายมากกว่าที่สุดนั่นคือ ความเพิกเฉย ตาหาก ตอนที่อ่านchapterนี้รุ้สึำกเสียดแทงใจมากๆ 

ปกติยิ่งเมืองที่เจริญ อย่าง อเมริกา หรือ ญี่ปุ่น ยิ่งเจริญ มนุษย์เรายิ่งละทิ้งสิ่งที่อดีตเคยมีมา โดนเฉพาะเรื่องทางจิตใจ คนเราเริ่มเพิกเฉยกับสิ่งต่างๆมากขึ้น และรวมไปถึงเพิกเฉยต่อคนรอบๆข้างด้วย ซึ่งเราเองก็เป็น เราพยายามที่จะขจัด factor ที่ไม่สำคัญจากชีวิตออกไป ทั้งปัญหาต่างๆที่มารุ้มเร้า และfocus ไปที่ความฝันและความทะเยอทะยานเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าเราโล่ง! ขึ้นเยอะ มีพลังในการทำสิ่งต่างๆมากขึ้น เช่น เรื่องที่ต้องมาทะเลาะกับคนอื่นๆ หรือเรื่องของชาวบ้าน เรื่องการเมือง เรื่องรอบๆตัวก็เริ่ม ลดลงจากมะก่อนที่เคยรับรู้ ซึ่งมันก็ดี แต่มันก็เป็นดาบสองคม คือเราดันเพิกเฉยจนไม่มีความสงสัยในสิ่งต่างๆ ในผู้คนที่เข้ามา เช่น เราเริ่มสร้างฝันมากขึ้นแต่ลดความใส่ใจในเพื่อนฝูงหรือครอบครัวน้อยลงไป เราไม่กล้าที่จะแตะให้ถึงภายในจิตใจของอีกคน กลับทำเหินห่างกัน แม้กระทั้งเวลาคนที่เรารู้จัก ลำบาก เราก็เพิกเฉย จริงๆรู้แต่ทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็น หนังสือเ่ล่มนี้บอกว่ามันคือความชั่วร้ายขั้นสุดยอดเลย เราอ่านแล้วเสียดแทงใจมาก

เพราะฉะนั้น แล้วเราจะทำอย่างไรดีหละ ระหว่าง focus ไปที่จุดๆนึงแล้วตัดfactor ที่ไม่จำเป็นที่distractเราจากเป้าหมายไป หรือ จะเลือกที่จะสงสัยในสิ่งรอบตัวมากขึ้น ฟังดูแล้วขัดแย้งกันชอบกล

เราคิดว่า ก็ทำมันทั้งคู่แหละ! แบ่งแยกว่า ถ้าเป็นเรื่องไม่ดีที่คิดว่าจะทำร้ายเราจะทำให้เราเอามันมาหนักใจ ก็ตัดdistractionประเภทนี้ทิ้งซะ แต่ถ้าเรื่องอื่นๆเช่นเรื่องชีวิตประจำวันหรือเรื่องทั่วๆไปที่ไม่ทำร้ายตัวเรา เราก็ควรจะสงสัยและใส่ใจมัน เราคิดว่านะ เราไม่ควรทำตัวเพิกเฉย เพราะถ้าทำแบบนั้นเราก็จะไม่สนิทกับอะไรเลย เราจะออกห่างไปเรื่อยๆ เราจะเห็นแก่ตัว และเป็นคนที่คนอื่นมองว่าชั่วร้ายได้้้ทีเดียว

ปล. ได้ยินว่า liar game มี series หนัง ด้วย เห็นบอกว่า ok เลย ไว้ว่างๆไปหามาดูละกานเน้อ

เปิด Franz Ferdinand ให้กระหึ่ม!!!

วันนี้อยากแนะนำ Franz Ferdinand อัลบั้ม ใหม่ที่ออกมาพักนึงและ ยังเจ๋งเหมือนเดิมนะวงนี้ โดยอัลบั้มนี้มีความเป็นelectronic มากขึ้นหน่อยนึง ฟังแล้วก็ชอบหลายเพลง ที่ชอบที่สุดคือ What She Came For

 ส่วนเพลงนี้ก็เป็นเพลงยิงของเค้านะ Ulysses

อยากบอกว่าชอบ mv มาก

3 rock bands ในดวงใจ

วันนี้อยากมาแนะนำ 3 rock bands ที่เราชื่นชอบ (อย่างแรง) นะะ 

วงแรก ที่มาแรงในขณะนี้ (มาแรงสำหรับเรา) ชื่อ

 

OK GO แน่นอนว่าหลายคนรู้จัก พวกเขามี album มาหลาย album แล้ว แต่ไม่มากเท่าพวก arctic monkeys ไม่เป็นไร ok go ยังเป็นน้องใหม่ แต่เพลงไม่แพ้วงระดับrockstar เลยยยย ok go มี style เพลงที่เรียกว่า rock แบบเต็มขั้นจริง ด้วยเสียง เบสที่เน้นทุ้มและดังเป็นเอกลักษณ์ เสียงกีตาร์ที่reverbจัด กลองที่หนัก(มาก) และร้องที่ผ่านการ mixและเก็บรายละเอียด มาอย่างดี ทุกอย่างเข้ากันได้ลงตัวอย่างที่สุด เสมือนได้ลิ้มลองอาหารสุดวิเศษในบรรยากาศ rock 

ถ้ามีโอกาส อยากเชิญให้ทุกคน อุดหนุน ok go แผ่นแท้ แน่นอน เท่านั้น ! รับรองว่าจะต้องไม่ผิดหวัง สิ่งที่ชอบในวงนี้ที่สุดคือ คุณภาพ ของเพลง ทุกเพลงใน album ชอบหมดเลย ซึ่งปกติ วงrock ทั่วไป จะมี2-3 เพลงที่ชอบต่อalbumเท่านั้น แต่วงนี้ไม่ คือฟังแล้ว คุณจะชอบบบและรักกเสียงทุกเสียง ที่ออกมาจาก แผ่น cd ของพวกเขาแน่นอน guarantee 

 

sound engineer ของวงนี้เก่งมา เขาทำให้ทุกอย่างที่ดูหนัก และไม่น่าจะไปด้วยกันได้ เข้ากันทั้งเท่ มีstyle และลงตัว อย่างหาที่ติมิได้เชียว เสียงร้องที่เก็บรายละเอียดสูง ลมหายใจและเสียงสูดอากาศ และเน้นที่การสื่ออารมณ์ของการร้อง ความรู้สึกอันละเอียดอ่อนของเสียงร้องที่หนักแน่นในเพลงrockที่มีวงดนตรีsound หนักๆ มารวมกัน คุยลองจินตนาการสิ ว่ามันจะเข้ากันได้ยังไง แต่ ok go สามารถทำให้มันเข้าและลงตัวกันได้ น่าประทับใจที่สุด!!!

 

อัลบั้มที่ดังที่สุดของเขาคือ Oh No! (เราชอบทุกเพลงจริงๆนะ เพลงที่ดังที่สุดคือ here it goes again แต่เราชอบ oh lately it's so quiet กับ invincible ที่สุด) และล่าสุดคือ Of the Blue Colour Of the Sky ซึ่งเราฟังครั้งแรกแล้วตกใจมาก ตรงที่มันเป็นคนละแนวกับอัลบั้มที่ผ่านๆ มาเลยยยยย แต่่!!! ฟังแล้ววว รักกกก เหมือนเดิมมม (เค้าคงอยากจะทำแนวนี้ออกมานานแล้ว) และ รรักกก มากกว่าเดิมด้วยซํ้า อยากรู้ไปฟังเอง

       

The Bawdies วงนี้ออกมาหลายอัลบั้มแล้ว เป็นวงชาว ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับแบบstyle การแต่งตัวและเพลงมาจาก the beatles และวงอื่นๆ(คิดว่า) แต่ไม่ได้ copy มาแบบไร้วิญญาน เขา ได้ใส่ความเป็น bawdies เข้าไป อย่างที่คนฟังคาดไม่ถึงเชียว อัลบั้มที่ดังที่สุดของ bawdies คือ Awaking Of Rhythm And Blues ซึ่งมีเพลง I Beg You ที่ดังมากๆๆๆ ถ้าฟังดูจะเห็นว่า เขาได้ใส่ ตัวตนเข้าไป นั่นคือ เสียงกีตาร์และร้องที่เป็นเอกลักษณ์ ถึงแม้ว่าจะทำเพลงแนวrock 'n roll ในยุค 60s-70s แต่กลับทำดนตรีออกมาได้หนักหน่วง และมันส์มากๆ เข้ากับ ยุค 2010 นี้ได้อย่างดี วงนี้ผมชอบ 2 เพลงคือ I Beg You ที่กล่าวไป และ Because และ Mess Around (Album: yesterday and today เดียวกัน) ซึ่งsound และแนวเพลงเป็นเพลงช้าในช่วง 60s เนื้อเพลงยังเข้าใจง่ายมาก สมเป็น 60s กีตาร์ที่reverb อย่างเป็นธรรมชาติ เสมือนอัดในห้องที่เสียงก้องๆที่สมัยthe beatles ใช้ยังไงยังงั้น เราไม่อยากบรรยายไปกว่านี้ ลองไปฟังกันดูเอง

 
 

 

และสุดท้ายย แน่นอน เขาคือ The Beatles Rock 'n Roll band ในตำนาน ที่โลกใบนี้ ชาวrock ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก The Beatles มีอิทธิพลมากในช่วง 60s-80s และยังมีอิทธิพลกับเพลงrock จนถึงสมัยปัจจุบัน สำหรับเพลงคงไม่มีวงใดที่เราจะชอบไปมากกว่า The Beatles แน่นอน ถ้าเคยดูหนัง อย่าง Across The Universe จะทำให้เข้าใจมากขึ้นถึงพลังแห่งเพลงของ the beatles ที่ฝั่งอยู่ในตัวของมันเอง ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ  
 
 
  

เดินทางไปงาน thai food standard technology 2010 by IBM

วันนี้เดินทางไปสัมมนามาที่ impact Jupiter Hall กะว่าจะเอามาประยุกใช้กับงาน imagine cup ที่ทำอยุ่ แต่รุ้สึกเนื้อหาที่ได้จะไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับ project เท่าไหร่เลย แต่ก็ยังดีที่ได้ความรุ้ จะจดไว้และนะ...

คือเมืองไทยอะ อยากจะใช้ระบบจาก GS-1 (nonprofit organization ในอเมริกา) วันนี้เรื่องที่เค้าพูดเกี่ยวกับพวก food traceability คือแบบว่า agent ในวง supply chain สามารถ trace ข้อมูลของผลิตภัณนั้นๆได้สะดวกมากขึ้น (ไม่จำเป็นต้องเป็นอาหาร แต่ผลิตภันอื่นๆก้อได้ เช่น พวก technology device, etc) 

ประเด็นคือ เด๋วนี้พวก supply chain หรือ บริสัดใหญ่ๆ ก็มีระบบพวก trace แบบนี้อยุ่แล้ว แต่มันไม่เป็นมาตรฐานอะ คือ ของใครของมัน นึกดูนะ เช่น ถ้าบริสัดใหม่ มาjoin ในsupply chain ที่มีอยุ่แล้วนัน้ๆ ก็ต้อง comply ตัวเองเข้ากับ standard เอกเทด อันนั้น แน่นอนว่าไม่ดีเลย GS-1 ก็เลยเข้ามาตั้ง standard ซะเลย เช่น ไทยส่ง เนื้อหมูไป Singapore ทางนู้น ก้อ trace back กลับมาได้เลยว่า เนื้อที่Packed มานี่มันผลิตจาก farmไหน ดูแลยังไง ผ่านใครมาบางใน chain มาจาก หมูตัวไหน อุณหภูมิ หรือข้อมูดอื่นๆ ที่ถูกบันทึกระหว่างทางเป็นไง จะเหนว่า ทุกคนก็จะมั่นใจในคุณภาพได้มากขึ้น เป็นประโยดกับทุกๆฝ่าย แต่มันก็จะมีcost เพิ่มเติม ขึ้นมาหน่อย แน่นอนว่า เนื้อหมูวิเสด อันนี้ราคาต้องแพงว่า เนื้อหมูที่มาจากไหนไม่รุ้ ชัวร์ แต่ ต่างประเทดเค้าก็มั่นใจในประเทดเรามากขึ้น 

และเนื่องจาก เมืองไทยเรา เจ๋ง ด้านอาหาร เค้าเลยส่งเสริมให้มีการใช้ ระบบนี้กับ อาหาร โดย GS-1 (Global Standard) จะออก EPC (Electronic Product Code) มาให้ผลิตภัณของเรา โดย software ที่ว่าใช้ในการ trace อะไรพวกนี้ เค้าจะเรียกว่า EPCIS (Electronic Product Code Information Service System อะไรนี่แหละ) มา จุดที่สำคันคือ GDSN (ย่อมาจากไรซักอย่าง Sคือ Synchronized ) มันจะมาตรฐานในการ Synchronize item หนะ คือตอนแรก สมมติว่าเรามีชุดของ barcode ใช่มั้ย ถ้าเรา register barcode ชุดนั้นกับ GS-1 เขาจะให้ก็ทำการ Synchronize barcode ที่เป็นlocalนั้น กับ barcode ในระดับ global ให้เรา แปลว่าเราก็ส่งออกได้แล้วอยา่งที่ยกตัวอยา่งไปข้างต้น ประมานนี้แหละ

ok มาดเรื่องของ barcode ไรนี่บ้าง มันก้เหมือนเป็น identification ระบุ item อะแหละ ที่เรารุ้มามันมี 3 แบบที่นิยม

   

1) GTIN13 คือที่เราเห็นใน 7-11 หรือผลิตพันทั่วๆไป ตามท้องตลาด คือบอกได้(จาก barcode)แค่ว่า ผลิตพันนั้นคืออะไร

 

2) GS1-128 ตัวนี้เป็น barcode ที่ advance ขึ้นมาอีก คือจะเก็บถึงกับว่า ความหมายของสินค้า ,ข้อมูลของshipment, วันส่ง เป็นต้น คือรายละเอียดของ barcode และ ข้อมูลจะมากกว่า

 

3) barcode 2D ก็มีอีก มิติขึ้นมาหน่อย QR code หรือ พวก Microsoft Tag ไรงี้ก็เป็น barcode 2D อย่างหนึ่ง

 

4) RFID สิ มันก็เป็น trend ใหม่ๆ นะ อย่างบางที่ใน อเมริกา ก็นิยมใช้มาก ถึงขนาด บังคับให้ทุกคนตั้งแต่ต้น supply chain ใช้อะ คือ เค้าขี้เกียด จ้างคนมายิ่งbarcode (แรงงานแพง) ถ้าRFID ก็เดินผ่านshelf ก็ ตึ๊ด! อัตโนมัติเลย ได้ข้อมูลที่มากกว่า สะดวก รวดเร็วมาก ประหยัดแรงงานได้เยอะ แต่ cost แพง ถ้า บางที่ก็ไม่รับของจากโรงงาน/บริสัดที่ไม่ใช้ RFID ทีเดียว ถึงแม้ว่าจะดี แต่ RFID ยังแพงอยุ่ เลยอาจจะยังไม่ pervasive ต้องรอไปก่อนราคาจะถูกลงกว่านี้มากๆ

ที่อเมริกา กำลังร่าง มติ ให้ congress เห็นชอบ (ใกล้และ) เรื่องเกี่ยวกับ food traceability นี้ ก็เป็นข่าวที่น่าสนใจอีกอัน

 

ก็ถ้าใครทำงานเกี่ยวกับพวก product ส่งออกหรือ food ก็ไปรับรองไม่ผิดหวัง ในงานก็มีขายและให้ลองใช้ software EPCIS ที่ว่าด้วย โดย มันเป็นของ FXA หนะ ไปลองๆหาดูและกาน ซึ่ง cooperate กับ InfoSphere ของ  IBM อีกที รายละเอียดเราก็ไม่รุ้มาก นะ

นอกจากนี้เค้ายังพูด ถึงเรื่อง architecture ของsoftware EPCIS ด้วย ซึ่งเราจดมาแต่ ไม่ขอเล่าลงไปและกาน ขีเกียด ก็สนุกดี เรารุ้สึกเลยนะ ว่า architecture ตัวนี้ลักษณะ คล้ายกับ MSN หรือ messenger ตัวอื่นๆมากๆ หลักการคือ สมมติ บริสัดA(จาก USA)อยากรุ้ข้อมูลของเนื้อที่บริสัดBส่งออกมาจากไทย ก็จะคุยกันบน public Internet ก่อนเพื่อเอา ข้อมูล address ของcompany B ที่ regisไว้กับ GS-1 พอได้ address  EPCIS system ของcompany A ก็คุยกับ EPCIS system ของB ด้วยกันได้โดยตรง architecture นี้เหมือนกับ MSN เลย คือมี Server กลาง(ของ Microsoft ) maintain status และ info ของ account ไว้ ถ้าจะติดต่อก็แวะไปขอ address ต่างๆ แล้ว ทั้งสองก็คุยกันผ่าน protocol โดยตรงกันได้เลย เช่น HTTP หรือ อาจจะส่งไฟล์กัน ผ่าน TCP ซึ่ง service ของ MSN ดังกล่าวก็ต้อง run อยุ่บน address และ protocol ของทั้งสองฝั่งเตรียมพร้อมที่จะถูกติดต่อเอาไว้ งงมะ? 

แต่เป็นไอเดียนะ สมมติว่า ถ้าพวกเราๆ ไปกิน สเต็กวัวสุดอร่อย มา เนื้ออร่อยมากแทรกด้วยไขมันรสดี แล้วอยากรุ้ว่า เออ ที่ไหนน้าาาา มีขายไอ้เนื้อวัวที่มาจาก farm เดียวกันกับไอ้ที่เรากินอยุ่นี่ ถ้ามี app ประมานนี้ก็ดี เพราะ ถ้าพูดถึงข้อมูล ณ ปัจจุบัน มันก็ทำได้แล้วหละ โดยtechnology ที่สนับสนุน food traceability นี้ ถูกมะ ลองไปคิดต่อยอดกันนะ

Hero ในใจตลอดกาล

คิดว่าเพื่อนๆ ทุกคนคงจะมี hero ในดวงใจที่ชื่นชอบนะครับ เราเองก็เช่นกัน มีหลายคนมากๆ ไว้จะทะยอยเล่าประวัติคร่าวๆให้ฟังเรื่อยๆ นะ วันนี้จะขอเล่าเรื่องของ hero คนนึงครับ

 เขาชื่อ Omar AL Zabir

เป็นชาว Bangladesh เป็น MS MVP ตั้งแต่ยังเด็กมากครับ ไม่แน่ใจว่าเท่าไหร่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะแถวๆ 20 หนะครับ (น้อยมากๆ)

Omar เคยทำงานมาหลายสาขาหลายตำแหน่งมากๆ ครับ เช่น 

architect, lead architect, chief architect, chief technology officer ณ สถานที่ดังๆมากมาย British Telecom, Pageflakes(เว็บ portal อันดับ1ของโลก สมัยก่อน)(เป็น co-founder&CTO), etc. อีกมากมาย

ซึ่ง Project ของ OMAR มีเยอะมากๆ หลายตัว ตัวที่ผมชอบที่สุดคือ www.pageflakes.com > พัฒนามาจาก dropthings ซึ่งเป็น web portal engine ซึ่งเป็น opensource ไว้เราพวกเราๆ ศึกษาได้

 

Omar เป็น programmer ที่ขยันๆมาก คนหนึ่ง เท่าที่ผมรู้จักในชีวิตเลย เขา post บทความเยอะมากๆ ลงใน codeproject (มักจะได้ score 4.5 ขึ้นไปด้วย ซึ่งนับว่าสูงมาก และแต่ละ บทความ มักเกี่ยวของกับproject ที่เขาทำ บทความยาวเอามากๆ แต่ได้ความรู้เยอะมากๆเลย) เป็น MVP ของcodeproject และเขียนหนังสือ 1 เล่ม ของ O'reilly (ค่ายหนังสือคุณภาพของgreek programmerทั้งหลาย) ชื่อเรื่อง 

Building a Web 2.0 Portal with ASP.Net 3.5

เขาเป็นเสมือน tutor ,teacher ของเราในการศึกษาเกี่ยวกับ ASP.NET เลยทีเดียว ทำให้รู้จักสิ่งต่างๆมากมายที่ ASP.NET developer ไม่รู้มาก่อน (guarantee ว่าไม่รู้) หรือมองข้ามไป เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่อง .NET Framework หลายด้าน (และเก่งมากๆหลายด้าน ไม่ใช่แค่เก่ง แต่เก่งมากๆ) ทั้งในเรื่องสมัยก่อน COM+,DCOM,WPF,Winform,Mobile,ASP.NET,core .NET framework, WWF ,etc

 

ครั้งแรกที่เราเปิดอ่าน หนังสือ building a web2.0 portal เราตกใจมาก ทั้งการเรียบเรียงและstyleการเขียนcode ที่ขั้นสูงมาก เขาdesign application เก่งมาก เสมือนว่ามองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งไปหมด (จิงๆนะไม่ได้โม้) และเค้ายังเชี่ยวชาญมากๆอีกอย่างในด้าน Performance Tuning และ Deployment Problem Solving (เป็นถึง Chief Architectหนิ )

เราอยากให้ได้สักครึ่งนึงของOmar ก็ยังดี!! เราต้องพยายามและทำให้ด้ายยยยยยยยย!!

นี่ก็เป็นแค่ตัวอย่างคนheroที่เราศรัทธาอย่างแรงกล้า คาวหน้าจะเล่าคนอื่นๆ อีก ขอบอกว่าที่เล่าเป็นความจริง ลองเข้าblogเขาไปดูแล้วจะเข้าใจ ส่วนอันนี้เป็น google code ซึ่งเป็นproject บางส่วนของเขา http://code.google.com/u/omaralzabir/ เราศึกษาและได้ซึมซับอะไรหลายอย่างมากจากเขา 

คุณคือสุดยอด Omar!!